Rengarenk Kurabiye

Bu konuda artık sınır tanımıyorum. Sanırım bundan sonraki hayatımda sadece kurabiye yapabilen bi’ hatun olucam.
Laf aramızda, kurabiye ve tatlı şeylerden pek haz etmem.
Efeeeğğm bugün gıda boyasının yüksek katkılarıyla kurabiyelerimize yeni bir boyut kazandırdık.
-Kendimi yemek tarifi bloğu gibi hissediyorum şu an-
Elimin hamuruyla başladım mucizeler şey etmeye.
Yapımı çok kolay olduğu için sık sık yapıyorum ama bu pek bi zahmetliydi. Gıda boyası feci şekilde bulaşıcıymış ben onu anladım öncelikle.

Hamurları renklendirmek bile abartısız yarım saatten fazla zamanımı aldı. Yine bu basit tarafıydı.
Ben desen vermek istedim. Bunlardan surat yapması falan fıstığı kolay olanı. Ben gittim en cafcaflı olanını seçtim. Ne? İç içe renkli halkalar.
Hepsini oklava yardımıyla bir güzeeel açıp üst üste koyduk. Sinir kat sayım arttı tam bu aşamada. Açarsın açarsın hamur yırtılır. Üst üste koyarken bir sürü sorun sıkıntı. Ama en sonunda başardım tabii. Valide de yardım etti, tamam. Çok az. Kurabiye konusunda yardımı sevmiyorum. Zira başarabildiğim tek mutfak faaliyetim.

 

Mutlu sona çok az kalırken ben baya baya pert oldum. Ayakta uzun süre durmak hiç benlik değil. En eğlenceli olay kesmekti herhalde. Bakın yemek demiyorum çünkü cidden sevmiyorum yahu! Sevmiyorum değil de düşkünlüğüm yok.

Kesmeden önce çok moralim bozuldu aslında. Çünkü baktım ki kırmızı “altta kalanın canı çıksın” durumunu örneklemiş bize.
Sonuç olarak kesip yağlanmış tepsimize yerleştirdim. Canlarım, nasıl da masumdular.
  Damla çikolatayı çok severim ben.

Üzerlerine beşer beşer damla çikolatalarımı da yerleştirdim ve son yolculuklarına uğurladık.
Yengem tarifini isteyip duruyor ama el lezzeti diye bir şey var ve bu hamur işi olayında elimde fazla bir lezzet yüklenmesi oluyor sanırım. Benim poğaçalarım da çok meşhurdu bir sıralar. Üstadım annem olmasına rağmen hamurun kıvamını nasıl böyle güzel tutturduğuma şaşardı. Aynısı kurabiyede de oldu işte.
Fırından çıkan kurabiyelere benim çok sevinip heyecan yapmam gerekirken annem benden fazla coşkulandı. Kurabiyelere iltifatlar, sevimlilikler falan. Yahu ne sıkıcı bir insanım ben de. Evde dura dura depresife bağladım. Sevinemiyorum, gürültüler sinirimi bozuyor.
En iyisi artık ben yemek yapmayı öğreneyim. Hızlı bir geçiş olacak ama kurabiye kurabiye nereye kadar.

Allah’tan yaptıklarımı yemiyorum. Çok kısa periyotlarla yapıyorum kurabiyeleri. Hani her yaptığımı yesem 1-2 ay içinde obezite olacağım aşikar.
 Not: Yok size tarif marif. Tamam çok acımasız oldu ama dedim ya EL LEZZETİ. Yoksa niye vermeyeyim canlarım benim.

Bir Cevap Yazın